Trafiłem na Pana witrynę internetową po lekturze książki \"Dyskretny urok wystąpień publicznych\", zupełnie przez przypadek. Chciałem podzielić się swoimi spostrzeżeniami i pytaniami po wnikliwej analizie literackiej. Otóż jestem od dwóch lat trenerem - początkującym, studiuję na SWPS i prowadzę własną firmę consultingową. Podoba mi się Pana sposób myślenia, przekazywania wiedzy i bije z Pana tekstu wyraźna radość z tego, co Pan robi - z lekką ironią momentami :-) Jestem początkującym specjalistą od pozyskiwania funduszy UE oraz zarządzania projektami. Jedno pytanie, w zasadzie dwa, jakie mi się nasuwają to takie: - jak powinien wyglądać skuteczny początek drogi trenera - co można, a czego nigdy nie powinno się robić? oraz, - w jaki sposób poprawić satysfakcję z wykonywania tej fascynującej pracy? Te pytania budzą zastanowienie i z pewnością rozwieją wątpliwości - może nie życiowe ale zawodowe. Będę zadowolony gdy uda się od Pana uzyskać odpowiedz i nawiązać kontakt. Cieszę się, że mogłem napisać.
Życząc dalszych sukcesów zawodowych pozostaję z poważaniem.
Dominik Zajk
Warszawa

Odpowiadam:

Jak powinien wyglądać skuteczny początek drogi trenera - co można, a czego nigdy nie powinno się robić?

Obawiam się, że nie może tu być mowy o jakimś standardzie. Koleje losu moich znajomych, jak i moje własne pokazują, że najlepiej zacząć od pracy w korporacji (korpo uczy: standardów jakościowych; obsługi klienta wewnętrznego lub zewnętrznego; szacunku do budżetów i rozumienia dużych liczb) lub idealnie na własny rachunek w strukturach korporacyjnych (kontrakt, nie etat) jak to miało miejsce w moim przypadku przez pierwsze 10 lat. Opisuję to dokładnie w ostatniej książce „Wolni i zniewoleni”. Ale i od tej dobrej rady są odstępstwa.
Pozostaje więc kwestia tematów zabronionych.
Przede wszystkim musisz obrać jakąś specjalizacje i podejść do niej bardzo interdyscyplinarnie, ale też po autorsku. Nie da się robić logistyki, HRM i zarządzania strategicznego wraz z psychologią pracy, bo to brzmi groteskowo i mało konkretnie. Innym tematem jest sztampa, pozbawiona orginalengeo zabarwienia, właśnie autorskiego ducha, nawet jeśli dotyczy tylko formy. Sztampowych działalności/firm „od wszystkiego” jest na pęczki, robią wszystko i nic. Startowanie jako trener lub coach "teoretyk" jest moim zdaniem również słabym tematem, gdyż obcina możliwość kreowania statusu eksperta wokół siebie. Ekspert to człowiek, który dostarcza wysublimowaną wiedzę, popartą doświadczeniem; autorskie narzędzia, przemyślenia, rozwiązania oraz profesjonalne kontakty. Innymi słowy prowadzenie szkoleń mam sens, jeśli wchodzisz w projekty z ich uczestnikami (consulting, coaching, wdrażanie optymalizacji itp.) a następnie budujesz network.
Znam sporo trenerów/szkoleniowców, którzy narobili się szkoleń, ale nie mieli i nie mają pomysłu na to, co z tym wszystkim potem zrobić. W zasadzie co zrobić ze sobą w ogóle?!? Zrobić szkolenie to jedno, ale pokazać się tak, by chciano mnie kupić „na więcej” by złożono mi propozycję zajęcia się jakąś sytuacją, to sztuka, jaką należy przemyśleć, planować i ćwiczyć. Ten sam dylemat/problem mają wszystkie wolne zawody jak: prawnicy, lekarze, tłumacze itp. Jeszcze innym zabronionym tematem jest pokazywanie się (lub identyfikowanie np. w Internecie, prasie, ofercie) z oszołomami, słabeuszami, miernotami lub megalomanami. Takie skojarzenia torpedują cenne możliwości współpracy. Czasem lepiej pozycjonować się samemu, bez towarzystwa.


W jaki sposób poprawić satysfakcję z wykonywania tej fascynującej pracy?

Rzadko spotykane pytanie. Podoba mi się.
Wolny zawód jakim jest działalność trenera lub coacha, daje wiele okazji poznania bardzo wyjątkowych ludzi. Prawda jest taka, że jedni to widzą, inni tylko na te zjawiska patrzą. Dobry prawnik, adwokat, doradca inwestycyjny lub coach szybko zauważy, że jeszcze większą satysfakcje mogą dać okazje/propozycje od klientów w innych obszarach biznesowych jak: nieruchomości, grunty, fuzje, inwestycje wspólne i inne deale jak np. wykorzystanie networku, czyli kontaktów doradcy/coacha. To istotny punkt wymuszający na nas strategiczne myślenie, dbałość o relacje, ale i dobre zarządzanie finansami osobistymi, wyszukiwanie rynkowych okazji etc.
Dwa.
Wyjazdy na szkolenia otwarte zagranicę, zamiast konsumpcyjnych urlopów, przynajmniej raz, idealnie dwa razy w roku. Obecność na konferencjach branżowych w kraju to standard, raz na kwartał, to obligo. Nierzadko można się tam nieźle dowartościować  lub zmotywować patrząc na naprawdę świetnych ekspertów.
No i moja stara zasada: czytać, czytać, czytać – prasę zagraniczną, nowe pozycje chłonąć jak powietrze, tworzyć na tej podstawie nowe prezentacje.
Drugą stroną medalu p.t. „większa satysfakcja” jest ilość czasu poświęcanego naszemu zajęciu. Doszedłem do wniosku, że idealnym rytmem jest ilość 3 dni w tygodniu. Pozostałe 4 dni mamy dla siebie i rodziny. W ten sposób mamy czas na relaks, refleksje, rodzinę, sprawy osobiste, a przede wszystkim dystans, by spokojnie planować, kreatywnie myśleć, oraz co ważne pisać. Pisać nowe koncepcje, casy, artykuły, komentarze lub własną książkę. Swoją pierwszą pisałem ponad 5 lat, zanim się ukazała. Chciałbym też zaznaczyć, że słowo autorytet, pochodzi podobno od słowa autor. To ważna wskazówka.

z poważaniem Robert