Dzień dobry. Właśnie skończyłam lekturę \'Wolnych i Zniewolonych\'. Mimo moich niespełna 17 lat, dzięki takim książkom staję się bardziej świadoma swojej świadomości i co więcej nieświadomości podszytej oślą z pewnością i młodocianą naturą. Choć wiele rzeczy wiedziałam wcześniej i próbowałam wprawdzie wprowadzać je w życie, to owy tekst był dla mnie przebudzeniem. Może i jestem jak uważa wiele osób zbyt młoda, za mało jeszcze wiem, a czytanie tego typu publikacji w moim przypadku może być bezowocne, bo podobno nic z tego nie zrozumiem, to zamierzam brnąć dalej. Moje pytania odnoszą się do jedynej sfery jaką dobrze znam na pewno. Otóż gdzie i jak szukać motywacji i zapału do działania w szkole? I co gorsza w tak, a nie inaczej skonstruowanej szkole? Gdzie (w choćby w moim przypadku) każda próba konstruktywnego lub choćby innego niż podstawa programowa myślenia jest co najmniej nie pochwalana, a dla rodziców jedynym wskaźnikiem inteligencji ich dziecka są oceny w szkole. Jako takie właśnie jeszcze dziecko(w świetle prawa) szukam w tym pasji i sensu. Odnoszę się do tego, bo to jest jedyny aspekt mojego życia aktualnie którego nie jestem w stanie zmienić, ani zweryfikować. Pańska książka w większości przekazu na temat pracy i sukcesów odnosi się do ludzi dorosłych(pracujących), takie przynajmniej odniosłam wrażenie. Ja pytam o wskazówki dla umysłów otwartych i szukających odpowiedzi, a gaszonych przez rodziców bezsensownym nawoływaniem do książek i do modlitwy. Dziękuję z góry nawet za zwrócenie uwagi na mój list, zapewne jeden z wielu. Aśka Kozłowska.


Moja odpowiedź