Filozofia jest potrzebna nam jak nigdy dotąd.
Ze względu na dobrobyt i związane z tym problemy/konflikty wzrostu. Odwoływanie się do patriotyzmu, tradycji, wiary itp. w tej nowej sytuacji w jakiej się znajdujemy nie odnosi się już do zdrowego rozsądku, zatem przestaje być wiarygodne. Filozofia natomiast nigdy nie osiąga celu, o który chodzi. Dążymy do czegoś, ale w sumie nie osiągamy tego naprawdę. Nauka ta stawia sobie zadania beznadziejne i mimo porażek, jakie ponosiła przez wieki (wykorzystana, zdeptana lub wynoszona na ołtarze przez różne nurty ideologiczne i religijne), jest dziś bardziej potrzebna ludziom niż kiedykolwiek. Czy to zorientowana pozytywistycznie, czy szukająca syntez metafizycznych – co widzimy z perspektywy czasu – twórczo rozwija umysł człowieka, pozwalając zrozumieć najtrudniejsze zagadnienia życia jak klęski i tragedie. A raczej uczy żyć z nimi w harmonii. Drugim przedmiotem po filozofii jest silna w naszej szerokości geograficznej matematyka. Dziedzina niesłychanego podziwu dla mnie. Chodząc do szkoły podstawowej byłem objęty programem eksperymentalnym, dwie klasy ogólniaka jakie skończyłem w Sopocie były o profilu mat-fiz. Pamiętam, że pytania z matematyki jakie otrzymałem podczas zaliczeń maturalnych w Niemczech, pochodziły de facto z programu pierwszej klasy ogólniaka w Polsce i ostatniej klasy podstawówki. Michał Heller stwierdził niegdyś, że matematyka jest dla niego czymś jedynym, na co nie miał wpływu grzech pierworodny „… ona jest taka, jakby grzechu pierworodnego w ogóle nie było”. Istnienie matematyki samo w sobie jest godne podziwu – a raczej to, że można było w ten sposób skonstruować rozszerzanie naszego umysłu. W dużym uproszczeniu matematyka rozwija lewą półkulę, filozofia zaś prawą. Dziś myśli tak wyjątkowych ludzi jak Leibniz, Goethe, Newton, Euklides, Platon to intelektualny rarytas dla wypalonych owczym pędem, karierą, biznesem, hossą, potem bessą, współczesnych umysłów.