Świat niewidzialnej wolności

Niedawno skończyłem 39 lat. Może, to dziwny wiek? Człowiek zbliża się do półmetku i widzi aspekty albo szczegóły, jakie wcześniej umykały, były niewidoczne albo zupełnie niewyraźne. Również kwestia poczucia wstydu staje się jakby relatywna. Sprawniej się rozprawia o własnej głupocie, autyzmie lub oślej naturze. W mojej ostatniej książce „Wolni i zniewoleni” za tło uczyniłem swoje 25 letnie doświadczenia sportowo-zawodowe, a wiodącym nurtem jest refleksja, momentami przeistaczająca się w intelektualną prowokację, by naświetlić zapomnianą antyczną sztukę: krytyczne, bolesne, przenikliwe myślenie. Piotr Hoang, debiutujący rysownik komiksowy (22-latek) wykonał blisko 80 ilustracji, z czego 2/3 przedstawiają mój niedawny ideał (wielki osioł przebrany za Batmana) i jego ośle perypetie ze swoim asystentem (małym osłem
Robinem), znaczy de facto, ze mną.

Po co ten serwis?

Chcę wskazać czytelnikowi kierunki i dylematy, a nie udzielić pouczających odpowiedzi na pytania jakie stawiam ciągle w swoich publikacjach, podczas konferencji i warsztatów, pytam: Jak słaby duch staje się żebrakiem, a jak niewolnikiem? Kiedy ofiara takiej transformacji jest jednocześnie jej ukrytym sprawcą? Jakie zyski daje rola drapieżnego męczennika? Czym jest agresywne poczucie krzywdy? Kiedy nasza świadomość nie nadąża za rzeczywistością? Kiedy popada w niewolniczy autyzm? Kim są dzisiejsi bogowie nędzy, półbogowie zbawienia i demony biurokracji, żerujące na masie niewolników? Kto i dlaczego promuje apoteozę cierpienia? Jaka jest jej geneza? Na czym polega współczesna niewolnicza pułapka i jak się z niej uwolnić? Kim jest dzisiaj wolny człowiek? Co to jest wolność? Czy można zbudować pełen wolności i miłości związek, oparty na poczuciu winy, obowiązku lub litości?
I, wreszcie, na czym polega odwieczny sen o wolności?
Nie mogę zatem zadeklarować, że odpowiedzi na powyższe, będą w sposób przystępny, jasny i konkretny zaprezentowane tutaj. Moje teksty w tym i rysunki Piotra, mają prowokować do myślenia, pobudzać zmysły, ewentualnie podać przykłady, a przede wszystkim wieść na pokuszenie, by czytając poczuć smak nieznanego. Zapomnianego. Obudzić tęsknotę za marzeniami, snami i ideałami, jakie już nierzadko pogrzebaliśmy… Jako dorośli. Jako nierzadko już stare osły. Celem mojej pisaniny jest by stworzyć pewien obraz, tło do dyskusji i rozmyślań dla czytelnika, a może swoistą macierz niepewności, która może wygenerować siłę słabo znanego wnętrza człowieka? Obraz to zdecydowanie niejednoznaczny, nierówny i złożony. Proponuję odbiorcy moment do głębszej refleksji – do dostrzeżenia wysublimowanej głupoty albo inności oświeconej tzw. radosną, oślą twórczością jaka w dużej mierze otacza nas na co dzień. W biznesie, życiu społecznym, zawodowym, rodzinnym, w religii i polityce. Tylko niewielu to dostrzega, a jeśli nawet, to milczą.
Nie sądzę też, by ktoś po korzystaniu z mojego serwisu osiągnął życiową poprawę, taką wymierną. Raczej żywię nadzieję, że czytelnikowi zrobi się obco. A dlaczego właśnie obco?
Bo Świat wolności jest dziś wielu ludziom obcy. A tym poukładanym, którzy udają, że znają odpowiedzi na wszystko, świat wolności wydaje się być najpoważniejszym zagrożeniem ich porządku. Moje myśli więc – wyrażone w napisanych książkach, publikacjach i tym serwisie - bywają bardzo pokrętne, choć czasem są do bólu proste. Pełne miłości lub przeciwnie, przenikliwego krytycyzmu. Bo ciągle, ze zdumieniem odkrywam ponadczasową prawdę, przestrzeń i głębię zawartą w słynnym zdaniu Bertranda Russella: „Nie zazdrość szczęścia tym, którzy żyją w raju głupców, bo tylko głupiec będzie uważał, że to jest szczęście”.

Dla kogo?

Niniejszy serwis autorski nie jest lekturą dla każdego, na pewno nie dla ludzi, którzy się ze mną kierunkowo zgadzają. Jest ich sporo, idzie im tak dobrze, że nikt – absolutnie nikt – nie musi się o nich martwić. Są wolni. Realizują się jako indywidualiści, szaleńcy i odszczepieńcy w najdziwniejszych dziedzinach życia. Stworzyłem go raczej dla tych, którzy pogubieni, podobnie jak ja sam przed laty, ugrzęźli w łatwej, powszechnej doktrynie życia – jako biedni lub bardzo bogaci utracili wolność, na rzecz konsumpcyjnej wegetacji. A też dla tych licznych, cierpiących na chroniczną, znaną mi z autopsji chorobę, którą można określić jako współczesne niewolnictwo umysłu. Nieświadomi jej, wychowani w klimacie apoteozy cierpienia, żarliwie ufają swym aniołom-demonom i bogom martyrologii, przekonani, że skoro cierpią, to są niewinni… zatem pójdą do nieba, a dobry Bóg jest w sumie tylko po ich stronie.

Co mnie gryzie? Co wyrażam?

Cholernie frapujące dla mnie jest to, że ludzie tak bardzo pragną tradycji, a nie rozumieją historii. Prawdziwej nauki, może jedynej jaką mamy. Obce im są prawdy ponadczasowe, obce ponadczasowe wartości, kontrowersyjne zasady przywództwa, a nawet geneza archetypów. Skomplikowaną rację miał zatem Czesław Niemen, gdy śpiewał: „Dziwny jest ten świat”. Wielu zaniemówiło, słysząc po raz pierwszy ten kawałek. A niektórzy, słuchając go, zawsze milkną. Bo o czym tu gadać? W świat trzeba się raczej wsłuchać, wczuć. Jak w melodię lub w ciszę. To co widać, jest zbyt często pozorne. Im bardziej więc ktoś chce mi ten świat wytłumaczyć, uprościć, tym bardziej mu nie ufam. Im bardziej jakaś zasada jest powszechna, tym bardziej wypaczona w stosunku do pierwotnego zamysłu.
W sposób metaforyczny ilustruje to sytuacja kursu akcji na giełdzie. Gdy ekspedient w sklepie dobrotliwie informuje mnie o super wzroście „na parkiecie” i radzi, żeby inwestować, znaczy kupić, to ja zaczynam sprzedawać. I na odwrót, gdy masażysta opowiada o swoich stratach, ja dopytuję o szczegóły, by przygotować się na ewentualne zakupy… Słuchając ludzi, nawet namaszczonych autorytetem, mędrców i proroków, trzeba być o krok przed nimi. Trzeba po swojemu myśleć, a nie zawierzać. Myśleć, a nie uczyć się przez naśladownictwo. Myśleć, a nie czcić martwe prawdy.
W przeciwnym razie grozi nam, że popłyniemy. Jak te osły z mojej książki…

Do czego zmierzam?

To moje niekryte życzenie, jeśli chodzi o czytelnika niniejszego serwisu, co otwarcie artykułuje w innych tekstach: czytaj i nie ufaj. Czyń własną ewolucję lub rewolucję, ale czyń ją tylko po swojemu! Wolność i oryginalność idą ręka w rękę, zwłaszcza gdy chodzi o satysfakcję z życiowej samorealizacji. Albowiem od lojalnego ucznia, apostoła do niewolnika droga niedaleka. Bliskość tych dwóch pojęć jest czasem tak powszechna, że aż niewidoczna. Kto zatem jest, w dzisiejszych czasach „zerwanej ciągłości”, wolnym człowiekiem?
Zdaje się, że dziwak. Ktoś wyobcowany z kultury masowej? Niezupełnie, raczej rozumiejący sens mistycznej akupunktury, uzdrawiania ducha przez punktowe nakłuwanie, jakim jest na przykład rozczarowanie. A może to nie wyobcowany i dziwak, tylko zwykły indywidualista? A może prawdziwa wolność jest dziś ludziom w ogóle obca? Możliwe. Jednak pomny słów André Bretona: „W dziedzinie rewolty żaden z nas nie potrzebuje autorytetów”, namawiam do własnych przygód i pisania własnego scenariusza życia, i to na brudno. Skromny obraz indywidualisty, malowany doświadczeniami mojego życia i dążeniem do wolności, prezentowany w tym serwisie został napisany już trochę na czysto…

I wreszcie: dlaczego tak?

Skąd pomysł pisania na tak archaiczne tematy, jak wolność, mistyka i satysfakcja? Z obserwacji życia, świata, a przede wszystkim przejmującego mnie zjawiska milknięcia umysłów szczególnych, z jakimi mam okazję pracować. Odkryciem była cisza, jaka między nimi panuje. Na przestrzeni lat dostrzegłem, że w tej ciszy, pozornym spokoju, dzieje się wiele mądrego. Mądrość wszak ciszę miłuje. A cierpienie? Stało się powszechnym spektaklem dla niewolników, kwintesencją myśli negatywnej, gdzie z litości, poczucia winy oraz obowiązku uczyniono miłość…. Obwarowano ją warunkami, zdeformowano i następnie uświęcono. Stała się powszechną „świętą protezą” miłości oraz drogą do kuriozalnej wolności. Wolności zniewolonej umysłem, w świecie wolnego ducha. To paradoks. A jednak. Dlatego twierdzę, metaforycznie rzecz ujmując, że codziennie poddawani jesteśmy niewidocznej akupunkturze – poprzez życiowe rozczarowania, porażki, katastrofy i straty dokonuje się uzdrawianie ducha. Dozowana ma niedoceniany, pozytywny walor leczniczy. Za pomocą dotkliwych wrażeń, nacechowanych nierzadko okrucieństwem, tragedią i stratą, życie dostarcza nam edukacyjnej przygody, na miarę „boskiej komedii”. Komedia szlifuje nas przeciwieństwami, by wyleczyć z powszechnej już choroby – świętej, łatwej jednoznaczności. To naprawdę zabawna świętość, znana na przykład jako zbrojna wierność wobec przysiąg, ich dochowywania albo łamania. Świętość teatralna, wskazująca na przykładzie mitycznych Pań, Panów, bogów i półbogów – jaskrawych, przerysowanych i wyrazistych postaci – oślą cnotę: bezmyślność w imię zasad… Co w moim świecie nazywam: łatwizną. Przeciwieństwem przenikliwego, krytycznego, inteligentnego myślenia z jakim chcę czytelnika oswoić, a nawet sprawić by się w tej antycznej sztuce, podobnie jak ja, zakochał…

Alchemia versus Łatwizna

Odbywając służbę wojskową usłyszałem wiele razy, że łatwiej się zabija niż kocha. Jako były, kontuzjowany instruktor sztuk walki i samoobrony, doświadczałem wielokrotnie, że łatwiej jest kogoś poskromić, unieszkodliwić lub zatłuc niż się z nim dogadać czy pojednać. Poczułem na własnej skórze, że prościej również stać się żebrakiem niż człowiekiem majętnym. Łatwiej być głupcem niż mądrym. I niestety, obecnie łatwiej zostać człowiekiem wykształconym niż myślącym. Wszechogarniające, łaskawie demokratyczne podejście do łatwizny sprawia, że prościej jest stać się człowiekiem ślepo wierzącym niż świadomym i mającym wiedzę. A już dużo łatwiej jest potępić i popaść w mroczne emocje niż zrozumieć i zachować spokój ducha. Znacznie łatwiej być honorowym niewolnikiem i agresywną ofiarą niż żyć i umrzeć jako wolny człowiek…

Oto moja alchemia wolności: przemiana bólu, straty i śmierci w zysk. Mistyka traktuje przyjemność, radość i satysfakcję życiową bardzo pokrętnie, a nierzadko kontrowersyjnie, co staram się wykazać w mojej opowieści właśnie o wolności, alchemii i dziwnym przywództwie osobistym w świecie ludzi, który z przymrużeniem nazywam hodowlą osłów…