Dlaczego piszę?

Bo, gdy piszę…
mam wrażenie, że widzę własne myśli, emocje, refleksje, żądze i pragnienia. Pisanie zawsze mnie uwalniało. Czy to nie dziwne? Owszem, być może, większość osób bowiem nie doświadcza przy pisaniu takich uczuć.
Dodatkowo, na co dzień mam do czynienia ze sprawami dość dziwacznymi. Pracuję z ludźmi zajmującymi najwyższe stanowiska menedżerskie i pełniącymi eksponowane funkcje społeczne. Spora część moich klientów, to prominentni przedsiębiorcy. Doradzam, trenuję i pomagam optymalizować działalność, wymyślać i wprowadzać innowacje. A także rozwiązywać problemy przywódcze, co jest zajęciem interdyscyplinarnym, graniczącym być może nawet ze sztuką, wymagającym wiedzy z różnych obszarów, takich jak retoryka, dialektyka, erystyka, psychologia, historia, prawo i ekonomia. Można powiedzieć nawet, że moja praca graniczy z szarlatanerią. Pewnego razu ktoś zwrócił mi uwagę, że ludzie używają słowa lider, by nie używać słowa szaman. A koło szamana (mojego klienta) zawsze kręci się jakiś szarlatan… Moje ponad dwudziestoletnie doświadczenia zawodowe, sportowe, a również życiowe, są faktycznie bardzo różnorodne. Nie składają się z samych sukcesów, ale nie jest to też pasmo porażek. Rzekłbym raczej, że moje życie przywodzi mi na myśl golenie się. Golę się i golę, a włosy i tak odrastają jak chcą… Nader często odnoszę też wrażenie, że film pt. „Dzień Świstaka” („Groundhog Day” – amerykańska komedia romantyczna z 1993 roku w reżyserii Harolda Ramisa), może okazać się po śmierci najbardziej wartościowym kinem, jakie oglądałem za życia. Wręcz obawiam się tego.

W ostatnich latach, i to jest mocno zaskakujące dla zwykłego autora jak ja, otrzymuję coraz więcej zamówień na tzw. spotkania autorskie lub warsztaty kreatywne, podczas których swobodnie dzielę się moimi doświadczeniami, wnioskami, refleksjami, nazwanymi przez klientów-studentów alchemicznymi. Wielokrotnie nagabywano mnie, bym zebrał je w książkę, albo zaczął pisać jakiś serwis o wolności i przywództwie osobistym, co niniejszym czynię. Zmuszam się więc do myślenia, do pisania na ekranie i papierze. Głębiej analizuję swoje projekty, decyzje, ruchy i wybory. Systematyzuję, szukam drugiego dna, głębszej refleksji, dzięki czemu sam sobie pewne rzeczy lepiej układam.
W XXI wieku popularnym narzędziem psychoterapeutycznego wyrażania siebie w Internecie stał się blog, ale chyba niewielu tak pojmuje jego rolę. Internet doprowadził do poważnego przyspieszenia w obszarze technik samorozwoju. Według danych opublikowanych przez Główny Urząd Statystyczny, w 2006 roku w komputer było wyposażonych 45 procent polskich gospodarstw domowych, a 36 procent miało dostęp do Internetu. Komputery posiadało 93 procent przedsiębiorstw liczących powyżej dziewięciu pracowników, 89 procent tych firm miało dostęp do Internetu. To duży postęp, spore możliwości do wykorzystania. I wielu z tego korzysta. Inspiruję moją prominentną klientelę do pisania blogów, i ma to swoje konkretne przyczyny. Sam dużo piszę.
Pisząc, chcę ujrzeć moje wnętrze, zrozumieć je. Nie tylko patrzeć bezmyślnie czy wstydzić się siebie albo, przeciwnie, podziwiać. Pragnę zobaczyć moje myśli i uczucia, by móc je krytycznie szlifować lub ostrzyć. Jak miecz. A raczej, jak maczetę, która, jeśli ostra, pomaga mi sprawnie torować drogę w dżungli ludzkich umysłów. Stawiam na własne drogi. Karczuję je, bo bywają trudne do przebycia. Gotowe szlaki są zbyt łatwe i kuszące.
Niektóre, co opisuję w swoich książkach, porzucałem nie raz na rzecz innych. Ale to tylko drogi życia, myślowe szlaki, tory dla ducha. Pozostają nam po nich „umysłowe smugi” zapachów, wrażeń i chwil. Górnolotnie zwane wspomnieniami. Nasze umysły budują samoświadomość i autoidentyfikację na podstawie chronologii wspomnień. Niektórzy twierdzą, że bez wspomnień nie istniejemy. To trochę skomplikowany proces. Jego ubocznym skutkiem bywa nostalgia i mitologizowanie. Wspomnienia stają się mdląco-słodkie, piękne lub ciężkie, upiorne albo, co gorsza, i takie, i takie jednocześnie. Nasze mózgi produkują, pozornie wzajemnie wykluczające się, stany emocjonalne. Pozornie? A może tylko przekornie? Bo równolegle produkują poczucie szczęścia i tragedii, prawdy i kłamstwa, miłość i nienawiść, akceptację i potępienie, wiarę, zaufanie, a także przeprowadzają niezależne, wnikliwe procesy myślowe.
A skoro o nich mowa, to przypomina mi się taka migawka z życia. A raczej z cmentarza.
Na grobie pewnego nieznanego lidera, który zmarł w wieku 34 lat, wyryto napis: „Pokazał nam, jak żyć i jak umrzeć.” Prawdopodobnie chłopak ten dokonał w życiu tego, co zamierzał, i odszedł. A my? My piszemy na grobach, że ktoś był absolwentem, profesorem, adwokatem lub właścicielem albo twórcą czegoś tam, czego i tak nie zabrał do grobu. Bo po co? Tak jakbyśmy przypuszczali, że rozmowa kwalifikacyjna w niebie, prowadzona przez Naczelnego Ojca lub Matkę (tu zdania są podzielone, odkąd kobiety i mężczyźni są równouprawnieni) zacznie się od pytania w formularzu: wykształcenie, stopnie naukowe, zawód wykonywany i przynależność do stowarzyszeń!
O, świetnie, skończyłeś Oksford, hm... i MBA, no, no, byłeś doktorem honoris causa i członkiem Chińskiej Izby Gospodarczej, to świetnie! A teraz drugie pytanie (do wygrania najlepsza działka budowlana w raju, tuż obok Św. Józefa): stanowiska, osiągnięcia zawodowe, zbiórki na cele społeczne i charytatywne?
No, no, wspaniale... fundację miałeś, ho, ho, dyrektorem byłeś, potem prezesem, no i milionerem, rewelacja, trzy domy, dwa biurowce, pięć samochodów. Teraz pytanie końcowe i trzy sekundy na odpowiedź: a kim ty właściwie jesteś?
Tu zaczynają się schody... nie do przejścia dla osób zagubionych, bo bez tych wszystkich zabawek – tytułów, dyplomów, środków trwałych i mamony – król jest nagi.

Powyższy żart to klasyczne ćwiczenie na warsztatach z dawnych lat uczelnianych. Podczas takich ćwiczeń zrozumiałem, że kiedy mędrzec wskazuje księżyc, idioci patrzą na jego palec. W historii zdarzali się przywódcy, którzy cierpliwie wznosili mosty między ludźmi, a wszelkie schody rozpoczynali budować od góry w dół, nie czekając, aż ciżba na dole się zbierze i zacznie się wspinać. Emanowali duchową mądrością. Jak choćby Karol Wojtyła czy Mahatma Gandhi opierający swe działania o ponadczasowe wartości. To wtajemniczenie wielkich myślicieli i liderów podpowiada, by zainteresować się bardziej naturą, która umiera i odradza się zupełnie normalnie co jakiś czas. Ale nikt nie robi z tego powodu wielkiego halo, nikt nie nosi żałoby, nikt nie stawia pomników i nie usiłuje tego zmienić... Natura i wielcy liderzy mają wiele wspólnego. Proszę spojrzeć na ich dokonania: są żywiołowe, pełne pasji i kierowane wyższym porządkiem. One nie przypominają dumnych wieżowców czy poukładanych równo biurowców, lecz wielkie naturalne góry lub masywy. Naturalnie w każdym dziele człowieka znajdziemy i aktorstwo, i głupotę, i naiwność, ale z tego budulca również składa się życie człowieka. Niektórzy z nas, będąc w Pirenejach albo Alpach, zastanawiali się na widok trzy , czterotysięcznej góry: jak to możliwe, taki ogrom? Jakie to wielkie, piękne, cudowne i dzikie! A jakie tajemnicze! Ale chwila – ile lat było na to trzeba? Ile lat się tworzyło, rzeźbiło, było erodowane? No właśnie!

Myślę, że oryginalność i wielkość oznacza nie tylko wielkiego ducha, ale czasem przełamanie zwykłych nawyków. Wielkich duchem, choć nie tak znanych jak powyżsi liderzy, jest wielu. Z powodu zasad i wyznawanych ponadczasowych wartości zawsze są więcej warci niż za swoją pracę otrzymują. I niezależnie od sytuacji zawsze gotowi są pokonać dodatkowe kilometry dla innych. Pewni, że tam, dokąd dojdą, nie dotrze miernota i dziadostwo.
Niektórych będę Państwu prezentować jak np. wyżej wymienionych z imienia i nazwiska, ambasadorów Inicjatywy na rzecz ponadczasowych wartości w przywództwie CITIUS, ALTIUS, FORTIUS. Oni powiadają, że na tych dodatkowych kilometrach, BLISKO SZCYTU - nigdy nie ma tłoku ani korków...
A skoro tak, to zdecydujmy się pójść w tamtym, bardzo osobistym kierunku, jakim jest przywództwo i osobista doskonałość. Podążając tam, myślmy i działajmy: SZYBCIEJ, WYŻEJ, MOCNIEJ. Dlatego i dla takich ludzi powstał ten serwis.

Z wyrazami wdzięczności dla tych wszystkich,
którzy wraz ze mną piszą
Autor